Sa malayong bayan siya’y nagsikhay
Pangungulila ang naging kapalit
Nalunod sa sariling pighati’t lumbay
Sa payapang bundok siya’y nawalay
Pikit matang nilisan ang kanyang paslit
Sa malayong bayan siya’y nagsikhay
Dahil walang kaagapay sa buhay
Tiniis ang lahat ng panggigipit
Nalunod sa sariling pighati’t lumbay
Isang malamlam na gabi, siya’y hinalay
Ng kanyang among walang kasinglupit
Sa malayong bayan siya’y nagsikhay
Binusalan ang bibig, ginapos ang kamay
Kaluluwa niya’y napuno ng galit
Nalunod sa sariling pighati’t lumbay
Isang gabing mapanglaw, siya’y naglakbay
Ngunit isa nang malamig na bangkay
Sa malayong bayan siya’y nagsikhay
Nalunod sa sariling pighati’t lumbay
Huwebes, Hulyo 31, 2008
hiwaga ng tadhana
prosa ni nanaybunso
Walang makatatalos sa hiwaga ng tadhana. Walang anumang bagay sa uniberso ang makapipigil sa makapangyarihang puwersa na nagtutulak dito upang ito’y maging ganap. Tila batu-balaning humihigop ng salamisim ang malamlam na panginorin. Pupunlaan ang ating isip at damdamin ng mga sagimsim.
At tayo, bilang alipin ng isang malawak na mundo ng misteryo ay mabibighani o di kaya’y walang lakas na magpapatianod sa hiwagang dulot nito.
Likas ito at tiyak sa makapangyarihang may likha ngunit walang kasiguruhan sa mga nilikha lamang. Waring malaon nang nakabalangkas ang kuwento ng bawat isa. Hinihimay ng tadhana ang mga pahina ng buhay. Tinutuldukan nito ang anumang materyosong paghahangad at tayo ay dadalhin sa pighati o luwalhati ng kapalaran. Ito’y makapangyarihan.
At ito’y naghari. Isang trahedya sa karagatan. Lumutang lutang ang mga inulilang pangarap sa payapang isla ng Sibuyan. Walang sinuman ang nagkahinuha sa mga pangyayari. Walang pasabi. Gumulantang na lang sa kanilang paggising ang galit ng kalikasan. Ang iba’y masuwerteng kinatigan ng kaligtasan. Ngunit malagim na pagbawi sa buhay ng ilan. Ang mga naipong karanasan ay nawalan na ng kabuluhan. Nagpapatunay na ang lahat sa mundong ito ay panandalian.
Tulad ng bagyo, lumilihis ang bawat itinakda ng tao. Trahedya. Ito ay nagbabanta. Ito ay itinadhana.
Walang makatatalos sa hiwaga ng tadhana. Walang anumang bagay sa uniberso ang makapipigil sa makapangyarihang puwersa na nagtutulak dito upang ito’y maging ganap. Tila batu-balaning humihigop ng salamisim ang malamlam na panginorin. Pupunlaan ang ating isip at damdamin ng mga sagimsim.
At tayo, bilang alipin ng isang malawak na mundo ng misteryo ay mabibighani o di kaya’y walang lakas na magpapatianod sa hiwagang dulot nito.
Likas ito at tiyak sa makapangyarihang may likha ngunit walang kasiguruhan sa mga nilikha lamang. Waring malaon nang nakabalangkas ang kuwento ng bawat isa. Hinihimay ng tadhana ang mga pahina ng buhay. Tinutuldukan nito ang anumang materyosong paghahangad at tayo ay dadalhin sa pighati o luwalhati ng kapalaran. Ito’y makapangyarihan.
At ito’y naghari. Isang trahedya sa karagatan. Lumutang lutang ang mga inulilang pangarap sa payapang isla ng Sibuyan. Walang sinuman ang nagkahinuha sa mga pangyayari. Walang pasabi. Gumulantang na lang sa kanilang paggising ang galit ng kalikasan. Ang iba’y masuwerteng kinatigan ng kaligtasan. Ngunit malagim na pagbawi sa buhay ng ilan. Ang mga naipong karanasan ay nawalan na ng kabuluhan. Nagpapatunay na ang lahat sa mundong ito ay panandalian.
Tulad ng bagyo, lumilihis ang bawat itinakda ng tao. Trahedya. Ito ay nagbabanta. Ito ay itinadhana.
Miyerkules, Hulyo 23, 2008
soneto ng pangungulila
Ni Nanaybunso
Ang hamog at mahinang patak ng ulan
Lumilikha ng matinding pananabik
Sana’y ilipad ng hanging amihan
Ang iyong yakap at mainit na halik
Sana’y dalhin ng alon sa iyong gunita
Ang lahat ng tanda ng pangungulila
Ang mga patlang at buntong hininga
Ang alaala ng masuyong pagsinta
Masdan mo ang kumikindat na bituin
habang ika’y nakahiga sa buhangin
ang ‘yong diwa at kaluluwa’y lunurin
sa pusod ng naulilang paglalambing
Sabay nating sisirin ang luwalhati
ng pag-ibig habang malamig ang gabi.
Ang hamog at mahinang patak ng ulan
Lumilikha ng matinding pananabik
Sana’y ilipad ng hanging amihan
Ang iyong yakap at mainit na halik
Sana’y dalhin ng alon sa iyong gunita
Ang lahat ng tanda ng pangungulila
Ang mga patlang at buntong hininga
Ang alaala ng masuyong pagsinta
Masdan mo ang kumikindat na bituin
habang ika’y nakahiga sa buhangin
ang ‘yong diwa at kaluluwa’y lunurin
sa pusod ng naulilang paglalambing
Sabay nating sisirin ang luwalhati
ng pag-ibig habang malamig ang gabi.
pista ng pag-iisa
(Kay Biboy, sa apat na taong pagsasama)
ni nanaybunso
Kinumutan ng lungkot ang aking umaga
Madaling nagbalik sa aking gunita
Tila mga nalagas na tuyong dahon
Ang alaala ng nagdaang taon
Paano nga ba palilipasin ang araw na ito
Espesyal na araw pero tila ordinaryo
Ordinaryo dahil wala ka, nasa malayo
Pumalaot mag-isa dahil sa trabaho
Apat na taon na nang nagtapat tayong dalawa
Sa bistro, sa saliw ng tugtog ni Gary Granada
Sa ilalim ng espiritu ng serbesa
Binulong ang pagibig sa isa’t isa
Nagtama ang ating paningin
Kahit hilo na at naduduling
Umamin ng nakatagong pagtingin
Kasabay ng mainit na paglalambing
Hindi ito ang inaasahan kong pagselebra
Malungkot ang magdiwang mag-isa
Kaharap ko ulit ang isang basong serbesa
Pinupunan nito ang aking pag-iisa
ni nanaybunso
Kinumutan ng lungkot ang aking umaga
Madaling nagbalik sa aking gunita
Tila mga nalagas na tuyong dahon
Ang alaala ng nagdaang taon
Paano nga ba palilipasin ang araw na ito
Espesyal na araw pero tila ordinaryo
Ordinaryo dahil wala ka, nasa malayo
Pumalaot mag-isa dahil sa trabaho
Apat na taon na nang nagtapat tayong dalawa
Sa bistro, sa saliw ng tugtog ni Gary Granada
Sa ilalim ng espiritu ng serbesa
Binulong ang pagibig sa isa’t isa
Nagtama ang ating paningin
Kahit hilo na at naduduling
Umamin ng nakatagong pagtingin
Kasabay ng mainit na paglalambing
Hindi ito ang inaasahan kong pagselebra
Malungkot ang magdiwang mag-isa
Kaharap ko ulit ang isang basong serbesa
Pinupunan nito ang aking pag-iisa
kalaguyo ko ang sigarilyo
Ni nanaybunso
Bawat hithit, bawat buga
Nakakabawas ng pangamba
Inuubos ko ang aking baga
Para lang makasama ka
Bawat hithit, bawat buga
Nawawala ang problema
Iniiwan ako pansamantala
ng sariling kaluluwa
Lagi akong nirarahuyo
Ng di maiwanang bisyo
Ayaw lubayan, tila pagkit
Ngayon ako’y nagkasakit
Ano bang mapapala
Sa bawat hithit at buga
Wala naman, wala
Kundi sakit sa baga.
bawat hithit, bawat buga
lumalakas ang kaba
ako ba’y aabutan pa
ng bukas na may hininga?
Bawat hithit, bawat buga
Nakakabawas ng pangamba
Inuubos ko ang aking baga
Para lang makasama ka
Bawat hithit, bawat buga
Nawawala ang problema
Iniiwan ako pansamantala
ng sariling kaluluwa
Lagi akong nirarahuyo
Ng di maiwanang bisyo
Ayaw lubayan, tila pagkit
Ngayon ako’y nagkasakit
Ano bang mapapala
Sa bawat hithit at buga
Wala naman, wala
Kundi sakit sa baga.
bawat hithit, bawat buga
lumalakas ang kaba
ako ba’y aabutan pa
ng bukas na may hininga?
Sabado, Hulyo 12, 2008
anak ng...kalye!
Ni nanaybunso
Pinagmasdan ko ang iyong mukhang marusing
Himbing na himbing
Tila di mo iniinda ang hapdi ng sikat ng araw
Kinumutan ng lamig nang nagdaang gabi
Ang iyong hubad na katawan
Sa sulok ng Makati, sa tabi ng kanal
sa bangketang madumi at sa paligid ng mga taong pusakal
Iniluwal ng tulirong ina at pinalaki ng kalsada
Ang batang singrungis ng basura
Ang kalyeng ito ang nagsilbi mong tahanan
Saksi sa iyong pagluha at pagtahan
Sa anino ng mga matatayog na gusali
Ang iyong mga pangarap at pag-asa’y nagkukubli
Sa iyong paggising, sumisilay ang luha
sa iyong malamlam na mata
papalahaw sa hapdi ng sikmura
Hahanapin ang tuyot na suso ng iyong ina
Uhaw na uhaw sa mainit na pagkalinga
Natakot akong lusungin ang iyong damdamin
Umiiwas ako sa nakakapaso mong tingin
Nanunumbat, nananaghili
Di maapuhap ng iyong pang-unawa
ang kalagayan mong kaawa-awa
Dagling sumungaw ang luha
sa aking mga mata…
kinukurot ang aking konsensya
Sa muling pagkarga sa iyo ng iyong ina
Kakantahan ka nito ng oyayi ng pag-iisa
Kasabay ng paghithit ng yosi
At pagsinghot ng rugby
Matutulog kang muli na nakanganga
Iduduyan nito ang iyong gunita
At sa muling paggising
Muli kang papalahaw
Sa tindi ng gutom at uhaw
Kasabay ng aking pagbuntong hininga
Tanda ng kawalang pag-asa
Naisip ko, sana’y di ka na lang muling nagising…
Pinagmasdan ko ang iyong mukhang marusing
Himbing na himbing
Tila di mo iniinda ang hapdi ng sikat ng araw
Kinumutan ng lamig nang nagdaang gabi
Ang iyong hubad na katawan
Sa sulok ng Makati, sa tabi ng kanal
sa bangketang madumi at sa paligid ng mga taong pusakal
Iniluwal ng tulirong ina at pinalaki ng kalsada
Ang batang singrungis ng basura
Ang kalyeng ito ang nagsilbi mong tahanan
Saksi sa iyong pagluha at pagtahan
Sa anino ng mga matatayog na gusali
Ang iyong mga pangarap at pag-asa’y nagkukubli
Sa iyong paggising, sumisilay ang luha
sa iyong malamlam na mata
papalahaw sa hapdi ng sikmura
Hahanapin ang tuyot na suso ng iyong ina
Uhaw na uhaw sa mainit na pagkalinga
Natakot akong lusungin ang iyong damdamin
Umiiwas ako sa nakakapaso mong tingin
Nanunumbat, nananaghili
Di maapuhap ng iyong pang-unawa
ang kalagayan mong kaawa-awa
Dagling sumungaw ang luha
sa aking mga mata…
kinukurot ang aking konsensya
Sa muling pagkarga sa iyo ng iyong ina
Kakantahan ka nito ng oyayi ng pag-iisa
Kasabay ng paghithit ng yosi
At pagsinghot ng rugby
Matutulog kang muli na nakanganga
Iduduyan nito ang iyong gunita
At sa muling paggising
Muli kang papalahaw
Sa tindi ng gutom at uhaw
Kasabay ng aking pagbuntong hininga
Tanda ng kawalang pag-asa
Naisip ko, sana’y di ka na lang muling nagising…
Huwebes, Hulyo 10, 2008
HALAGA
Galit na naman ang langit. Pabugso bugso ang buhos ng ulan. Dinig na dinig ang malakas na hampas ng alon sa baybayin. Nasa gilid lang kami ng pier, sa opisina ng Sulpicio. Wala naman daw bagyo sabi ng PAGASA. Kaya walang abiso ng pagpapatigil sa paglayag maliban sa mga pampasaherong barko ng Sulpicio. Tanging mga cargo vessels lang ang pinayagang maglayag. Maantala daw kasi ang negosyo ng kanilang mga kliyente. Natuwa rin ang mga tripulante ng Sulpicio dahil makakabyahe na sila matapos silang pagbawalang maglayag ng ilang araw. Marahil nakabatay sa bawat byahe nila ang kanilang sasahurin kaya ganun na lang ang kasiyahan nila ng malamang maaari na sila muling maglayag. Mahalaga sa may-ari ng sulpicio ang kikitain nila, singhalaga din kaya ng sasahurin ng mga tripulanteng inaalipin nila?
-----
Kabi-kabila ang pagdinig ngayon kaugnay sa nangyaring aksidente. Wala kasing ginawa ang Sulpicio at Coast guard kundi ang magsisihan, pati ang PAGASA, kinasuhan. Hindi nila malaman kung paano sosolusyunan ang kanilang kapabayaan, kaya turuan lang sila ng turuan. Nariyan ang Board of Marine Inquiry at ang mababang kapulungan. Wala kasing tiwala ang kongreso sa BMI na lagi’t lagi na lang inaabswelto ang Sulpicio sa lahat ng sakunang nangyari mula pa ng paglubog ng MV Dona paz na kumitil din ng maraming buhay. Itong senado, sumasawsaw pa sa isyu, samantalang marami pang nakabinbin na iba pang pagdinig sa tanggapan nila. Lampas tao na marahil ang tambak na isyu na kailangan nilang pagtuunan ng pansin. Siguro, natutulog na at naghihilik pa sa pagkakahimbing ang mga kasong natabunan na ng iba pang malalaki ring isyu tulad ng NBN-ZTE deal. Kabi-kabilang pagdinig, wala namang nangyayari, nagpapapansin lang sa media ng kanilang pagpapanggap na kunwa’y may ginagawa sila. Sa dami ng kaso na hinahawakan nila, di na nila alam kung anong mas mahalaga.
-----
Marami-rami pa ring kamag-anak ng mga biktima ng lumubog na barko ang pumupunta dito sa Sulpicio. Pero kaiba sa mga nakaraang linggo ng kanilang pagpunta, kalmante na sila ngayon. Marahil tanggap na nila ang sakit ng trahedyang humagupit sa kanila. Matapos masaid ang luha, mahinang hikbi na lang marahil ang maririnig mula sa kanila. Di tulad ng mga nakaraang araw, hindi na nababalutan ng matinding emosyon ang tanggapan ng may ari ng barko. Ang kanilang inaasikaso, ang makakuha ng tulong pinansyal mula sa sulpicio. Dalawangdaang libong piso, kapalit ang buhay at mga pangarap na nilamon lang ng matinding alon. Naisip ko, ganito lang ba kaliit ang halaga ng buhay ng tao?
-----
Kabi-kabila ang pagdinig ngayon kaugnay sa nangyaring aksidente. Wala kasing ginawa ang Sulpicio at Coast guard kundi ang magsisihan, pati ang PAGASA, kinasuhan. Hindi nila malaman kung paano sosolusyunan ang kanilang kapabayaan, kaya turuan lang sila ng turuan. Nariyan ang Board of Marine Inquiry at ang mababang kapulungan. Wala kasing tiwala ang kongreso sa BMI na lagi’t lagi na lang inaabswelto ang Sulpicio sa lahat ng sakunang nangyari mula pa ng paglubog ng MV Dona paz na kumitil din ng maraming buhay. Itong senado, sumasawsaw pa sa isyu, samantalang marami pang nakabinbin na iba pang pagdinig sa tanggapan nila. Lampas tao na marahil ang tambak na isyu na kailangan nilang pagtuunan ng pansin. Siguro, natutulog na at naghihilik pa sa pagkakahimbing ang mga kasong natabunan na ng iba pang malalaki ring isyu tulad ng NBN-ZTE deal. Kabi-kabilang pagdinig, wala namang nangyayari, nagpapapansin lang sa media ng kanilang pagpapanggap na kunwa’y may ginagawa sila. Sa dami ng kaso na hinahawakan nila, di na nila alam kung anong mas mahalaga.
-----
Marami-rami pa ring kamag-anak ng mga biktima ng lumubog na barko ang pumupunta dito sa Sulpicio. Pero kaiba sa mga nakaraang linggo ng kanilang pagpunta, kalmante na sila ngayon. Marahil tanggap na nila ang sakit ng trahedyang humagupit sa kanila. Matapos masaid ang luha, mahinang hikbi na lang marahil ang maririnig mula sa kanila. Di tulad ng mga nakaraang araw, hindi na nababalutan ng matinding emosyon ang tanggapan ng may ari ng barko. Ang kanilang inaasikaso, ang makakuha ng tulong pinansyal mula sa sulpicio. Dalawangdaang libong piso, kapalit ang buhay at mga pangarap na nilamon lang ng matinding alon. Naisip ko, ganito lang ba kaliit ang halaga ng buhay ng tao?
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)